[Flaptekst]: Dit boek, getiteld De Gaande, brengt op een indringende manier het perspectief van stervende mensen dichterbij. De Gaande is een metafoor voor de stervende mens die een eigen geestelijke weg te gaan heeft. Het eerste deel bevat het verhaal van een fictieve hoofdpersoon, de Gaande genoemd. Zij geeft een inkijk in de innerlijke processen die zij doormaakt in de laatste fase van haar leven. Via haar gedachten en dialogen worden we op een intieme en intense wijze betrokken bij haar weg en de begrensde tijd die haar rest. Als lezer ervaar je dat de Gaande je niet alleen dichter bij de stille wereld van de stervenden brengt, maar ook dichter bij jezelf. Haar groeiende behoefte aan stilte verontrust haar omgeving, zoals verwoord in de wanhopige pogingen van haar echtgenoot om de snelle veranderingen bij te benen. Net zoals de Gaande worden veel mensen die gaan sterven steeds zwijgzamer. Hoe ga je daar als familielid of als zorgverlener mee om? In het tweede deel van dit boek biedt Marijke Prins, jarenlang geestelijk verzorger in ziekenhuizen, een vernieuwende blik op het zwijgen over ziekte, lijden en sterven. Dit boek is geschreven vanuit het hart en richt zich niet alleen tot patiÎnten, hun naasten en nabestaanden, maar ook tot artsen, verpleegkundigen, geestelijk verzorgers en studenten. Het verbindt ons met deze vraag: Is sterven en definitief afscheid nemen van onze geliefden niet de grootste taak waar wij allen voor komen te staan?[ReviewQuote]: Ik vind het in de eerste plaats een heel bijzonder boek, qua onderwerp en de benadering daarvan, en ook qua vorm: de vertelling gevolgd door de'analyse', en tot slot de zeer persoonlijke epiloog, die ook weer zo goed de rest van het boek ondersteunt. Het is en blijft een heel moeilijke situatie waarin je bij het naderend overlijden van een geliefde komt te verkeren. En hoe moeilijk dat is en hoe subtiel vaak en hoe onduidelijk, zoekend en botsend, dat komt erg naar voren en wordt helder(der). Tegelijk blijf je als lezer erg in je eigen waarde en beleving: door de inhoud en de toon blijft de moeilijkheid en de'onoplosbaarheid' (door de verschillende perspectieven van de gaande en de blijvende) van dit proces helemaal in beeld en in stand. je blijft je eigen proces houden, elke situatie is weer anders. Het is -gelukkig!- geen kant en klaar zelf-hulp-boek geworden. Het heeft me erg gesteund en het heeft me geholpen te accepteren dat ik in de situaties die ik met name in mijn familie gehad heb, me vaak machteloos en onbeholpen gevoeld heb. En dat dat niet gek is en niet verkeerd, maar dat dat het proces zelf is. Ik put moed uit dit boek voor het op handen zijnde afscheid van alweer een broer en een zus. Ik heb zelf erg de ervaring -en overtuiging- dat ook niet alles gezegd en uitgewerkt hoeft te worden; er is een zeker respect (nodig) tussen de beide partijen, juist omdat ze alle twee in een totaal verschillend perspectief zitten, dat eigenlijk gewoon onoverbrugbaar is, in elk geval met woorden. Je wilt elkaar ook niet te veel verdriet aan doen, je wilt elkaar ook enigszins sparen. En dat hoort ook helemaal bij het afscheid van het leven, aan beide kanten. Ik hoop ik dat dit boek een grote verspreiding gaat krijgen, omdat het zo'n helder behulpzaam gevoelig boek is, en omdat het veel mensen zou kunnen helpen en troosten.
nl
en
