[Flaptekst]: Het kwaad van een ander confronteert ons met de donkere kant van onszelf. Wat zo fascinerend en tegelijkertijd vaak zo beangstigend is, is het gegeven dat het gezicht van het kwaad vaak zoveel op ons eigen gezicht lijkt. In ieder mens schuilt het slechte en onder de juiste omstandigheden lijkt iedereen in staat tot het plegen van moorden. Blijkbaar hebben mensen dus een grens waar - als die wordt overschreden - het goede ophoudt en het kwaad begint. Voor onze verhalenwedstrijd vroegen wij de deelnemers om zich te verplaatsen in een misdadig brein en vanuit dat vertrekpunt een crimineel spannend en misschien zelfs bloedstollend verhaal met een donker randje te schrijven. In Schaduwkant staan de 24 beste verhalen, geschreven vanuit de duistere hersenspinsels van de schrijvers. Het is een kant die ieder van ons heeft, maar die we het liefst voor het daglicht verborgen houden. De verhalen van deze Belgische en Nederlandse auteurs zijn totaal verschillend van elkaar, op die ene overeenkomst na. Ze geven stuk voor stuk een inkijk in dat hoekje van het brein dat we graag verborgen houden; de schaduwkant. [ReviewQuote]: Ieder jaar organiseert uitgeverij LetterRijn een verhalenwedstrijd met jaarlijks een wisselende opdracht. Voor dit jaar vroeg LetterRijn aan de deelnemende schrijvers""""zich te verplaatsen in een misdadig brein en vanuit dat vertrekpunt een crimineel spannend en misschien zelfs bloedstollend verhaal met een donker randje te schrijven."""" Een kort verhaal van ongeveer 1500 woorden over de Schaduwkant van onze gedachtewereld, een kant die het best voor de buitenwereld verborgen kan blijven. Het schrijven van een kort verhaal is een kunst op zich. In een thriller moet de schrijver verschillende verhaallijnen introduceren die vol zitten met onverwachte plotwendingen en verrassende ontwikkelingen. Door de grotere omvang kan de schrijver veel meer woorden gebruiken om personages tot leven te wekken en gedachten en gevoelens diepte te geven. Een kort verhaal heeft over het algemeen maar een verhaallijn en slechts een paar personages . Deze beperkingen vragen veel van de kunde en vaardigheid van de auteur. De jury die belast was met de selectie van de 24 korte verhalen waarmee Schaduwkant is gevuld hebben uitstekend werk verricht. Zij zijn erin geslaagd een bundel samen te stellen die van hoog niveau is. De verhalen verschillen in termen van taalgebruik, spanning, opbouw en uitwerking grondig van elkaar maar de bindende factor is in ieder verhaal aanwezig: de confrontatie met de donkere kant de menselijke geest. De auteurs spelen met die dunne scheidslijn tussen goed en kwaad en waarom de een die grens zonder enige terughoudendheid overschrijdt en een ander niet. Terwijl hij over het zandpad slentert, denkt hij terug aan vanmorgen toen hij opstond in een leeg huis. Hoewel hij al jaren alleen woonde in het huis waar hij was opgegroeid, voelde het vanmorgen voor het eerst even echt van hem. Het maakte hem bijna vrolijk. Hij zette koffie en plofte op de bank. Toen viel zijn blik op het fotolijstje in de vensterbank. Het was een eenvoudig, bruin lijstje met een goedkope foto van een oude vrouw in een schommelstoel. Haar huid zag grauw van een leven lang roken en haar blik was streng, vorsend. Met een schok zat Willem kaarsrecht op de bank. Ineens zag hij haar staan in zijn ooghoek. Hij hoorde de veroordelende klak van haar Zippo. Met zijn rechterhand voelde hij aan zijn linker onderarm. Nog voor hij zijn hoofd kon draaien, was ze weer weg. Hij stond vastberaden op, liep naar de vensterbank en pakte de fotolijst met twee handen beet. Hij liep ermee door de keuken naar de achterdeur. Met zijn elleboog duwde hij de klink naar beneden, deed een stap naar voren en smeet de lijst tegen de stoeptegels. Er sprongen drie dikke barsten in het glas. Met de hiel van zijn werkschoen trapte hij het glas nog verder aan stukken. De regen plensde op de foto en vervaagde de kleuren. Hij besloot naar het park te gaan en trok de deur achter zich dicht. Fragment uit De vrouw in het gele regenpak - Marieke Haijkens Het zijn stuk voor stuk krachtige verhalen, gruwelijk, verrassend, soms (hoe gek dat bij de gruwelijkheid van moord ook mag klinken) ontroerend en begrijpelijk, soms ingetogen kwaadaardig. Iedere hoofdpersoon heeft zijn eigen motieven en geeft zichzelf daarmee een morele en legale rechtvaardiging voor de misdaden die hij begaat. Je trapt als lezer bijna in de val van de verzachtende omstandigheid en dat is verontrustend. Zonder de overige twintig schrijvers tekort te willen doen heb ik vooral genoten van: Simon Rhine - Lieveling, Conny Hoogendoorn - Heb't hart eens, Carolien van Wijngaarden - Appel en Gerhard Pijnenburg - Anonieme getuige. Schaduwkant is een geslaagde bundel waarin 24 overtuigende korte verhalen zijn samengebracht die garant staan voor een aantal uren aangenaam leesplezier. Misschien denk je nadat je het boek hebt dichtgeslagen ook nog even kort aan je eigen schaduwkant want kun je garanderen dat wanneer jezelf in situaties terecht komt zoals die in deze bundel worden beschreven, je zelf ook niet de grenzen van het toelaatbare opzoekt? Dat je je eigen Schaduwkant de vrije ruimte geeft?Het verhaal De flaptekst van deze verhalenbundel is als volgt: Het kwaad van een ander confronteert ons met de donkere kant van onszelf. Wat zo fascinerend en tegelijkertijd vaak zo beangstigend is, is het gegeven dat het gezicht van het kwaad vaak zoveel op ons eigen gezicht lijkt. In ieder mens schuilt het slechte en onder de juiste omstandigheden lijkt iedereen in staat tot het plegen van moorden. Blijkbaar hebben mensen dus een grens waar - als die wordt overschreden - het goede ophoudt en het kwaad begint. Voor onze verhalenwedstrijd vroegen wij de deelnemers om zich te verplaatsen in een misdadig brein en vanuit dat vertrekpunt een crimineel spannend en misschien zelfs bloedstollend verhaal met een donker randje te schrijven. In Schaduwkant staan de 24 beste verhalen, geschreven vanuit de duistere hersenspinsels van de schrijvers. Het is een kant die ieder van ons heeft, maar die we het liefst voor het daglicht verborgen houden. De verhalen van deze Belgische en Nederlandse auteurs zijn totaal verschillend van elkaar, op die ene overeenkomst na. Ze geven stuk voor stuk een inkijk in dat hoekje van het brein dat we graag verborgen houden; de schaduwkant. Conclusie Zoals de uitgeverij zelf al aangeeft op de achterflap van het boek, hebben deze verhalen hetzelfde thema, maar zijn ze erg verschillend van elkaar. Ik vond het heel leuk om te lezen hoe iedere schrijver een eigen draai aan het thema geeft. De bundel bevat verhalen over slachtoffers van pesten die wraak nemen op hun pesters, maar ook verhalen waarbij het pas laat duidelijk wordt wie dader en slachtoffer zijn. Er staat een verhaal in de bundel dat handig aansluit bij de actualiteit en er komt zelf een moordzuchtige auto in de bundel voor (of heel misschien toch niet). Het belangrijkste aan een kort verhaal vind ik dat het niet te abrupt eindigt (tenzij dat bij het verhaal past) en dat het ook niet langzaam doodbloedt. Geen van de verhalen had naar mijn gevoel één van deze twee problemen. Natuurlijk trok het ene verhaal me meer aan dan het andere verhaal, maar over het algemeen vond ik de verhalen erg goed en was ik na het lezen van een verhaal erg tevreden. Om sommige verhalen moest ik zelfs een beetje lachen. Natuurlijk niet omdat het verhaal zo vrolijk was (vrijwel alle verhalen gaan over moordenaars), maar omdat het einde zo ontzettend anders was dan ik had verwacht en ik met open ogen in de trucjes van de schrijver was getrapt. De twee verhalen die me het meest opvielen waren Het meesterwerk van Machiel Plomp en Disturbia van Laura Atkinson. De eerste vond ik erg goed omdat het, hoewel het duidelijk fictief is, toch een mooie link naar de realiteit en actualiteit had. Deze werd op het allerlaatst pas duidelijk. De tweede vond ik goed omdat het perspectief anders is dan het lijkt. Sommige verhalen waren wat gewaagder dan andere verhalen. Eén verhaal vond ik door de extreme vrouwenhaat van de hoofdpersoon zo gewaagd dat ik het minder prettig vond om te lezen. Het is wel een heel spannend verhaal en de haat maakt de hoofdpersoon wel heel eng, wat precies de bedoeling is natuurlijk. De meeste verhalen in deze bundel bevielen me erg goed. De ene valt op omdat het spannend is, de ander door een slim bedacht plot of een verrassend perspectief. De schrijvers hebben in ieder geval erg goed hun best gedaan om de schaduwkant van mensen te vangen, wat deze bundel sowieso al anders dan anders maakt. Ik zou de bundel dan ook zeker aanraden voor mensen die van korte verhalen houden en die niet bang zijn om de duistere kant van de mensheid te ontdekken.Het kwaad van een ander confronteert ons met de donkere kant van onszelf. Wat zo fascinerend en tegelijkertijd vaak zo beangstigend is, is het gegeven dat het gezicht van het kwaad vaak zoveel op ons eigen gezicht lijkt. In ieder mens schuilt het slechte en onder de juiste omstandigheden lijkt iedereen in staat tot het plegen van moorden. Blijkbaar hebben mensen dus een grens waar - als die wordt overschreden - het goede ophoudt en het kwaad begint. Voor onze verhalenwedstrijd vroegen wij de deelnemers om zich te verplaatsen in een misdadig brein en vanuit dat vertrekpunt een crimineel spannend en misschien zelfs bloedstollend verhaal met een donker randje te schrijven. In Schaduwkant staan de 24 beste verhalen, geschreven vanuit de duistere hersenspinsels van de schr
nl
en
