[Flaptekst]: Na de Groningse gasbel lijkt Nederland opnieuw op een gas- en olieschat te zitten. Een kwestie van nieuwe technieken om deze brandstoffen aan te boren. Het opraken van onze energiebronnen lijkt voorlopig opgelost. De belangen zijn groot: een oplevende economie, werkgelegenheid en onafhankelijke energievoorziening. Proefboringen moeten de (aanvaardbare) milieurisico's in kaart brengen, zodat deze veilig kunnen worden afgevinkt. Dit zijn de kaarten die worden uitgespeeld, maar de bevolking verzet zich. Hetde debat is in de Verenigde Staten al verder. De aanvankelijke hype legde eenzijdig de nadruk op politieke en economische voordelen. En men begon gewoon te boren. Wat bleek: overschatte voorraden, snelle uitputting, onderschatte milieurisico's en boortorens die niet uit de kosten komen. Heinberg beschrijft de schaliewinning (fracking), levert de cijfers en de feiten, en presenteert de bottom line: We leven aan het einde van het tijdperk van de goedkope olie. Elke nieuwe vorm van brandstofwinning levert een lager energierendement (EROEI). We zullen onze energiepolitiek fundamenteel moeten aanpassen. De argumenten daarvoor zijn ecologisch én economisch. Bij de strategie van onze regering zullen we allemaal verliezers zijn. Met een artikel Ko van Huissteden over de Nederlandse situatie en het Nederlandse debat. [ReviewQuote]: De kernboodschap van dit boek is de waarschuwing dat de winning van fossiele brandstoffen steeds moeilijker wordt. De beste olie- en gasvelden naderen het eind van hun levensduur en de exploitatie van nieuwe velden is veel kostbaarder, maar vergt ook meer energie. Lobbyisten grijpen de schaliegaswinning aan om de boodschap te brengen dat er vrijwel oneindige voorraden gas en olie op aarde zijn. Op zich is dat juist, stelt auteur Heinberg, maar de meeste voorraden kosten meer energie om ze te winnen dan ze opleveren. De winning van schaliegas en'tight oil' in de Verenigde Staten levert nog een vertekend beeld op. De productie van putten daalt al binnen enkele jaren. Veel putten zijn niet rendabel voor de exploitant, maar de handel in rechten en aandelen heeft bankiers en pioniers veel geld opgeleverd. Ontwikkeling van alternatieven is dringend nodig als we onze economie op gang willen houden en verdere milieuschade willen beperken. De auteur zet terecht vraagtekens bij de mogelijkheden van duurzame energie om de rol van gas en olie over te nemen. Voor van enkele illustraties in zwart-wit en eindnoten. Een nuttig boek. Schaliegas, piekolie en onze toekomst; Richard Heinberg; met Schaliegas in Nederland en België door Ko van Huissteden (pp 11- 44) Uitgeverij Jan van Arkel; 208 pagina's, 17,95Hoeveel energie kost het om een bepaalde hoeveelheid energie te winnen? Geen onbelangrijke vraag, als het gaat om het aanboren van nieuwe energiebronnen. Traditionele oliebronnen scoorden in de beginperiode uitstekend, met een zogeheten EROEI (energy return in energy invested) van 100:1, maar bij nieuwe oliebronnen is die verhouding al gedaald tot 25:1. De winning van schaliegas, het centrale onderwerp van het nieuwe boek van Richard Heinberg, scoort met geschatte ratio's van 10:1 tot 3:1 aanzienlijk slechter. De slechte EROEI-score is een van de argumenten die Heinberg, onderzoeker aan het Amerikaanse Post Carbon Institute, hanteert om kritisch tegenover de winning van schaliegas en -olie te staan. Zijn andere bezwaren betreffen de ecologische risico's en de betrouwbaarheid op lange termijn. Zijn alternatief: duurzame bronnen, zelfs al is daar ook het een en ander op aan te merken. Een waardevolle bijdrage komt van geoloog Ko van Huissteden (Vrije Universiteit) die in een dertigtal pagina's de Nederlandse en Belgische ontwikkelingen rond schaliegas bespreekt. Onder meer komen de geologische verschillen tussen de VS en Europa aan de orde, waardoor de Europese schalie- en steenkoolgasvelden minder gas bevatten dan de Amerikaanse. Interessant is de constatering dat Shell er geen perspectief in ziet om in ons land schaliegas te winnen. Wat meer achtergrondinformatie over dat standpunt zou niet hebben misstaan. Want waarom ziet Shell niets in schaliegas en Total wel, zoals deze maand bekend is gemaakt?
nl
en
